De maatschappelijke bril

Natasja blogt over haar saunabelevingen

de maatschappelijke bril

Sneeuwvlokken vallen recht in mijn ogen, maar wat is het heerlijk om een frisse neus te halen. ‘Wat is het koud hè, roept iemand van de overkant van de straat. Een volle bontkraag en twee half dichtgeknepen ogen kijken mij aan. ‘Och ik had je bijna niet herkend,’ zeg ik. Het kindje op de slee herken ik. Het zijn mijn overbuurvrouw en haar dochtertje. ‘Ik vind het heerlijk,’ zeg ik. ‘In de sauna zijn wij ook temperatuurverschillen gewend, dus die kou kan ik wel hebben.’ ‘Oh mij niet gezien hoor dat ik bloot in een sauna ga,’ zegt ze hard lachend.

Zo verliep mijn begroeting op deze gure winterdag. Eentje die mij terugwierp in de tijd, want ik was zelf ook zo. Zij deed mij daaraan herinneren. Mijn eigen angst voor bloot, voor de schaamte, afkeuring en oordelen van anderen. Naar de sauna was echt helemaal niks voor mij. Naaktlopen met vreemden? Mij niet gezien.

Daarnaast kom ik ook uit een omgeving waarin dat niet ‘normaal’ is. De meeste mensen die ik ken doen er lacherig over. Ze proberen snel te switchen van gespreksstof en denken ‘afkappen dit onderwerp’. Dat doet mij beseffen hoe groot de invloed van de omgeving is waarin je opgroeit, maar ook je werkomgeving en sociale omgeving. Trots was ik, dat ik die stap had gezet naar de warme wellnesswereld. Een wereld waar ik gewoon bloot ging. Ik had dat ervaren als een hele grote stap. Heerlijk ontspannen, genieten van de warmte en in no-time die verkramping van spieren kwijtraken. Mijn gedachte was altijd dat veel mensen naar de sauna gaan, behalve ik. En dat mensen die niet gaan eigenlijk een beetje uit de pas lopen. Daar schaamde ik mij voor. Een beetje bekrompen vond ik mijn gedachten, kortzichtig. Dat ik niet dapper genoeg was om uit de kleren te durven gaan in de sauna. Waar was ik bang voor? Tja, zo dacht ik toen.

Blog Blootgewoon

Van team ‘ik schaam mij om bloot in de sauna te lopen’, zit ik nu in team ‘ik schaam mij dat ik naar de sauna ga.’

Nu ik eindelijk mijn beperkende overtuigingen overwonnen heb kom ik ineens iets anders tegen. Mijn eigen maatschappelijke beeld dat ik vroeger had verbaast mij nu. Het gros van de mensen met wie ik over de sauna praat, blijkt het niet eens te willen overwegen. Sterker nog, erover praten zorgt al voor schaamte. Niet bij mij, maar bij hen. Van team ‘ik schaam mij om bloot in de sauna te lopen’, zit ik nu in team ‘ik schaam mij dat ik naar de sauna ga.’ Bij wijze van dan. Want ik schaam mij helemaal niet, maar om even het schrille contrast aan te geven. Ik begrijp het niet meer. Bij veel mensen lees ik dikwijls een soort van afkeuring van hun gezicht. Terwijl ik juist dacht dat ik nu ook iets doe wat anderen al sinds mensenheugenis doen.

Ja, ik begrijp nu dat of je wel of niet een saunaganger bent, veel afhangt van de invloed van de mensen om je heen. Zij die het maatschappelijk beeld voor je vormen en inkleuren. Die jou figuurlijk terugfluiten als je uit de pas loopt. Tenminste, als je geen afkeuring wilt voelen. Wat een teleurstelling, mijn enthousiasme kan ik lang niet bij iedereen kwijt. Hoe fijn zou het zijn om met vrienden naar de sauna te gaan. Of dat ik minstens met vrienden en familie kan praten over de fijne sauna’s, de baden, de geurende ruimtes en het weldadige effect. Als ik erover praat bloei ik op. Enkel het denken aan die fijne ervaringen is al leuk. Maar ik merk dat ik daarmee hun comfortzone betreed en dat wordt niet door iedereen gewaardeerd. Mijn maatschappelijk beeld is veranderd. Ik ben het zelf gaan inkleuren, door eigen ervaringen. Prettige ervaringen. Waar niet schaamte, maar respect en acceptatie de boventoon voeren. Waar iedereen gelijk is. Het maakt niet uit hoe je eruitziet, wat je doet of denkt. Gewoon een objectieve kijk op het concept ‘mens.’ Dat bevalt mij wel. Een verademende vrijheid, los van oordelen. Misschien mag ik ooit anderen inspireren en hun maatschappelijk beeld inkleuren, van hun nieuwe normaal.

Menu