Sandra & remi
Op zoek naar La Dolce Vita
Sanda & Remi bloggen en vloggen over hun zoektocht naar een blootcamping in Italïe.
In de vorige blog en vlogs namen we jullie mee naar de allereerste momenten op ons terrein in Toscane. Naar de chaos, de grote schoonmaak, de eerste stappen op het terrein en de appartementen. Eén appartement was compleet uitgewoond, bij een ander ontbrak zelfs een volledige muur. En bij de derde was de volledige keuken ‘verdwenen’.
Nu zijn we ruim een half jaar verder…
De afgelopen maanden hebben grotendeels in het teken gestaan van het opknappen van de drie appartementen. Oude meubels werden opgeknapt, muren kregen kleur en langzaam ontstond er weer sfeer en warmte in ruimtes die lange tijd verwaarloosd waren geweest.
Wat bijzonder is: bijna alles wat hier gebeurt, gebeurt samen. Met vrienden, vrijwilligers, familie en mensen die we soms pas net kennen. Van de grove schoonmaak, tot de muren schilderen, keukens repareren en installeren, deuren herstellen, inrichten en de finishing touch. De appartementen zijn nu helemaal af en verhuurbaar!
Een van de grootste projecten van de afgelopen maanden was misschien wel iets waar gasten straks nauwelijks bij stilstaan: drinkwater. Beneden in het dal, is er gewoon publiekelijk water van de gemeente. Maar water stroomt niet omhoog en hier boven op de berg moeten we het dus zelf maar uitzoeken!
Gelukkig hebben we hier een eigen bron met prachtig helder bronwater uit de Toscaanse heuvels. Maar om dit officieel als drinkwater te mogen gebruiken voor appartementen en camping, komt er veel bij kijken.
Er zijn onderzoeken uitgevoerd, buffertanks geplaatst, leidingen aangelegd en pompsystemen bedacht om het hoogteverschil op het terrein te kunnen overbruggen. Alles moet uiteindelijk gecertificeerd worden voordat we open mogen.
Het zijn typisch van die processen die je vooraf totaal onderschat. Je denkt: “er is water”. Maar tussen water hebben en officieel drinkwater mogen aanbieden zit een wereld van techniek, regels en bureaucratie. Gelukkig is ons bronwater zo schoon als het maar kan, dus veel interventies zijn er niet (meer) nodig.
Een ander enorm project was de oude wijngaard. Op het terrein ligt ongeveer één hectare aan oude wijnranken die volledig overwoekerd was geraakt.
Waarom dit schoonmaken zo urgent was? Omdat we de officiële herplantingsrechten wilden behouden. En die rechten zijn weer essentieel voor de toekomstplannen van de camping en de agriturismo.
Dus trokken we met 15 vrijwilligers wekenlang de wijngaard in. Snoeien, zagen, slepen, opruimen en vooral heel veel handwerk. Soms in de stromende regen, soms onder de Toscaanse zon, maar altijd met het gevoel dat we letterlijk de basis voor de toekomst aan het vrijmaken waren.
Maar het is gelukt! De wijngaard is nog niet perfect, maar wel schoon genoeg om weer als ‘bewerkte’ wijngaard gezien te worden.
Ook rondom het woonhuis en de appartementen is enorm veel veranderd. Waar eerst vooral chaos, hoog gras en achterstallig onderhoud was, ontstaat nu langzaam weer een Toscaanse tuin.
Oude stenen muurtjes komen terug tevoorschijn, terrassen worden zichtbaar en overal beginnen bloemen en planten opnieuw tot leven te komen.
Misschien wel onze grootste uitdaging op dit moment: het sanitairgebouw.
We hebben inmiddels uitgebreid onderzoek gedaan naar verschillende mogelijkheden en weten precies wat we willen en vooral mogen bouwen. Alleen… daar hoort in Italië een compleet vergunningstraject bij.
En dat traject blijkt een stuk ingewikkelder en langduriger dan we vooraf hadden verwacht. Wat eerst leek op een relatief eenvoudige melding aan de gemeente, bleek uiteindelijk een volledige bouwvergunning te vereisen met technische controles, geologische beoordelingen en verschillende instanties die hun goedkeuring moeten geven.
Daardoor hebben we helaas moeten besluiten dat de camping deze zomer nog niet in juni en juli open kan. Een moeilijke beslissing, want natuurlijk hadden we niets liever gewild dan iedereen deze zomer al volledig te ontvangen.
Tegelijkertijd leren we hier misschien wel de grootste les van Italië: dingen gaan hier zelden snel, maar uiteindelijk komt het vaak toch goed. Alleen op een ander tempo dan je gewend bent.
Wat ons misschien nog wel het meest raakt in dit hele avontuur, is de verbondenheid binnen de blootgemeenschap.
De afgelopen maanden hebben hier zoveel bijzondere mensen meegeholpen. Vrijwilligers die soms voor een paar dagen kwamen en uiteindelijk weken bleven. Mensen die elkaar hier leerden kennen en later samen afspraken in Nederland of België.
Maar ook mensen die nog weinig ervaring hadden met bloot recreëren en hier ontdekten hoe ontspannen, open en natuurlijk die sfeer eigenlijk is.
Dat gevoel van gelijkwaardigheid en verbinding is precies waarom we ooit van deze plek droomden.
De komende maanden blijven spannend. Er moet nog ontzettend veel gebeuren en sommige dingen liggen simpelweg buiten onze controle.
Maar als we terugkijken naar waar we begonnen zijn in oktober, dan voelen we vooral trots. Trots op alles wat al wél gelukt is. Op iedereen die helpt. En op het feit dat INSIEME langzaam verandert van een droom in een echte plek.
Een plek waar straks hopelijk heel veel mensen zich vrij, welkom en verbonden zullen voelen.
A presto vanuit Toscane, Remi & Sandra.
Sanda & Remi bloggen en vloggen over hun zoektocht naar een blootcamping in Italïe.
Contactgegevens